Έκθεση Ζωγραφικής του Γιάννη Μενεσίδη
Στο πλαίσιο των Γιορτών Παλιάς Πόλης Ξάνθης, το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Ξάνθης φιλοξενεί έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Μενεσίδη, παρουσιάζοντας στο κοινό μια ξεχωριστή επιλογή έργων του.
Μέσα στον ιδιαίτερο χώρο του Μουσείου, όπου η μνήμη, η παράδοση και η ιστορία της Ξάνθης συναντούν το σήμερα, τα έργα του καλλιτέχνη δημιουργούν έναν νέο διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και τη σύγχρονη εικαστική έκφραση.
🖌️ Εγκαίνια: Σάββατο 29 Αυγούστου
📍 Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Ξάνθης
📅 Διάρκεια: Καθ’ όλη τη διάρκεια των Γιορτών Παλιάς Πόλης
🎟️ Είσοδος για την έκθεση ελεύθερη
Λίγα λόγια για τον καλλιτέχνη
Ο Γιάννης Μενεσίδης γεννήθηκε στη Δράμα το 1947. Σπούδασε ιατρική στο Α.Π.Θ. και ειδικεύτηκε στιν Πνευμονολογία – Φυματιολογία. Διετέλεσε διευθυντὴς του Πνευμονολογικού τμήματος του Γενικού Νοσοκομείου Ξάνθης. Άρχισε να ζωγραφίζει από το 1975 με την προτροπὴ του λογοτέχνη και ζωγράφου Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη. Τα έργα του είναι μικρών διαστάσεων με σινική μελάνη, σινική με κραγιόνια, λαδοπαστέλ και τέμπερες.
Έχει κάνει ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ξάνθη, Δράμα και Κομοτηνή. Συνεργάστηκε με τη Μικρή Πινακοθήκη «Διαγώνιος» (1975-1995) στη Θεσσαλονίκη. Δεκατρείς εκδόσεις βιβλίων τέχνης κυκλοφόρησαν για το έργο του. Είναι συλλέκτης κοχυλιών και πετρωμάτων.
Το φως στο λευκό υπόβαθρο των ασπρόμαυρων σχεδίων
Ως φως κατανοείται το λευκό υπόβαθρο της ζωγραφικής επιφάνειας. Είναι αυτό που προσελκύει το μάτι και μορφοποιεί τα σχήματα. Είναι το μέρος του πίνακα που μεταφέρει χαρά και αναδεικνύει την επιφάνεια. Είναι το τμήμα στο οποίο δεν επεμβαίνει ο καλλιτέχνης. Αυτός μόνο τον σκιασμό επιφέρει περιορίζοντας το φως. Στην ζωγραφική σκέψη το ορατό φως του λευκού υποβάθρου της επιφάνειας, το μη σκιασμένο και καθαρό, παραπέμπει στην αιωνιότητα, που είναι ο χώρος της απόλυτης σιωπής. Στο χώρο αυτό ο καλλιτέχνης προσπαθεί να εισέλθει με τις παρεμβάσεις της ακίδας του σε μια προσπάθεια κατανόησης της ύπαρξής του. Θέλει να ενταχθεί στην χαρά που το φως εκπέμπει. Τολμά να το επιχειρεί με την αίσθηση της φθοράς, που η απεικόνισή του εμπεριέχει. Περιορίζει το φως και αυτό, όσο περιορίζεται σε έκταση, τόσο ενισχύεται σε ένταση. Ο καλλιτέχνης συμβάλλει στην μορφή των εικόνων με τις σκιάσεις που επιφέρει η ακίδα του και συγχρόνως απουσιάζει από το σώμα της εικόνας που ο ίδιος δημιουργεί. Στην πραγματικότητα παραχωρεί το μεσοδιάστημα μεταξύ των συμβολών του στο φως, ώστε το φως να αναδείξει τα ποικίλα συναισθήματα του καλλιτέχνη. Έτσι καταλαβαίνει την δωρεά που του παρέχεται αθόρυβα και αβίαστα από το λευκό και άσπιλο φως. Γίνεται προσεκτικός στην κίνησή και τις γραμμές του. Διστάζει να χαράξει τεμνώμενες γραμμές, μήπως και μεταφέρει πάθη. Απωθεί τα οξυγώνια σχήματα και τις οξύτητες που μεταφέρουν. Αποφεύγει τις ευθύγραμμες γραμμές και την απολυτότητά τους. Κατανέμει τον χώρο ανάμεσα στο φως και τις σκιές του και δηλώνει την συνεργασία του με αυτό. Όλα τα σχήματα του είναι φορείς φωτός και ως τέτοια εντάσσονται στην εικόνα. Τα φωτεινά τμήματα της επιφάνειας σε αντίστιξη με τα σκιασμένα δίνουν ρυθμό και προσελκύουν το μάτι χορευτικά. Ο σκεδασμός του φωτός σε όλη την επιφάνεια κάνει το έργο δισδιάστατο. Η χαρά κατανοείται από την ανάδειξη του φωτός, σε περιβάλλον σκιασμού. Η αποδοχή της φθοράς και του λάθους που εμπεριέχουν οι σκιάσεις απελευθερώνει τον καλλιτέχνη και του επιτρέπει να λουστεί στο απόλυτο και καθαρό φως. Αυτό παραπέμπει στον Δημιουργό μας, ο οποίος προσφέρεται ως φως και τεμαχίζεται χωρίς να χάνει την δύναμή του. Είναι δηλαδή ο ζωγραφικός χώρος στην ουσία πνευματικός και καθαρτικός. Σ’ αυτόν αφήνει την καρδιά του ο καλλιτέχνης να αναλώνεται θυσιαστικά, να πάλλεται ευχαριστιακά, και να καταθέτει τα σπέρματα φθοράς που ως άνθρωπος κουβαλάει. Δεν φοβάται τα λάθη του, πασχίζει να τα επουλώσει μέσα στο φως που η αλήθεια μεταφέρει. Έτσι η επιφάνειά του γίνεται χώρος προσευχής που αλλάζει την οπτική και την σκέψη του. Τα φυσικά εμπόδια ξεπερνιούνται, ο χρόνος διευρύνεται, ο θάνατος καταργείται. Οι κεκοιμημένοι συνυπάρχουν με τους ζωντανούς και η ελπίδα της αιωνιότητας πλημμυρίζει την επιφάνεια. Ο καλλιτέχνης εντάσσεται στο χώρο αθέατος και το φυσικό φως, που είναι προτύπωση του αλληθινού φωτός, γεμίζει με ελπίδα και χαρά την ζωγραφική επιφάνεια και εκπέμπεται δαψιλώς από αυτήν.
Γιάννης Μενεσίδης