Κινηματογραφική Λέσχη

Θ Ε Ρ Ι Ν Ο  Σ Ι Ν Ε Μ Α  2 0 2 6

Σ Τ Ο  Σ Ι Ν Ε  Ο Λ Υ Μ Π Ι Α

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΦΕΞ  ΞΑΝΘΗΣ

ΚΥΚΛΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ

22-28  ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026

Μια εβδομάδα κάθε μέρα και μια ταινία. Σάββατο 22-8, Κυριακή 23-8, Δευτέρα 24-8,  εκτός Τρίτης –Τετάρτη 26-8, Πέμπτη 27-8 και Παρασκευή  28-8 στις 9:00μμ

ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΕΧΝΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ

Ένα  αφιέρωμα στον παγκόσμιο κινηματογράφο με ταινίες αριστουργήματα της Έβδομης Τέχνης που άφησαν εποχή και γνώρισαν παγκόσμια αναγνώριση καθώς  και με βραβευμένες σύγχρονες ταινίες που καθιερώνονται, ως κάποιες από τις σημαντικότερες ταινίες της σύγχρονης εποχής, αφήνουν το στίγμα τους και συναρπάζουν. Την παρακαταθήκη αυτή της Έβδομης τέχνης απολαμβάνουμε σε αυτό τον κύκλο προβολών της Κινηματογραφικής Λέσχης της ΦΕΞ, όλοι οι σινεφίλ και οι λάτρεις του καλού θερινού σινεμά.

Ο κινηματογράφος μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο από μια προβολή  στην οθόνη. Μπορεί να γίνει ένα παράθυρο σε άλλους κόσμους, μια αισθητική εμπειρία που μετατρέπεται σε τροφή για σκέψη, μια γέφυρα ανάμεσα σε πολιτισμούς, εποχές και ανθρώπους, ένας τόπος συνάντησης διαφορετικών ιδεών, ευαισθησιών και οραμάτων. Μέσα από το φως της μεγάλης οθόνης ταξιδεύουμε, συγκινούμαστε, εμπνεόμαστε, αμφισβητούμε, ανακαλύπτουμε και τελικά ερχόμαστε πιο κοντά ο ένας στον άλλον. Έτσι οι ταινίες μπορούν να γίνουν ταξίδια που αλλάζουν τον τρόπο που κοιτάζουμε τον κόσμο.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 22 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΑΝΟΙΞΗ, ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
του Kim Ki-duk, 2003, 103’

Συγκλονιστικά όμορφη, αριστουργηματική, η  σημαντικότερη ταινία του Κιμ Κι-Ντουκ., που έχει ψηφιστεί ως μία από τις 100 σημαντικότερες ταινίες του 21ου αιώνα.

 Η αλήθεια ταλαντεύεται ανάμεσα στο τώρα και το πάντα…  Κάθε πλάνο είναι σαν ένας πίνακας ζωγραφικής. Ο Γέρος Μοναχός βουδιστής και ο Νεαρός Μοναχός βουδιστής  ζουν σαν ερημίτες σε έναν γαλήνιο ναό που πλέει  πάνω σε μία λίμνη. Η ζωή τους ακολουθεί τους ατάραχους ρυθμούς των εποχών, παρότι, όμως, ζουν αποκομμένοι από τα εγκόσμια, δεν μπορούν να αποφύγουν την έλξη της ζωής, με τα πάθη και τα βάσανά της. Κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Γέρου Μοναχού, ο Νεαρός Μοναχός παίρνει ένα σκληρό μάθημα όταν το παιδικό του παιχνίδι γίνεται άσπλαχνο. Στη συνέχεια βιώνει τη δύναμη του πόθου όταν μία νεαρή γυναίκα εισβάλλει στον κλειστό του κόσμο.  Ο πόθος του αυτός θα οδηγήσει τελικά στην εμμονή και στο έγκλημα. Αλλά ύστερα από την ένταση της άνοιξης και του καλοκαιριού έρχεται το φθινόπωρο, η εποχή της περισυλλογής και της επανόρθωσης, και τέλος ο χειμώνας, η εποχή της αφύπνισης και του διαφωτισμού. Οι εποχές της ζωής του ανθρώπου παρουσιάζονται εδώ ως ένας αιώνιος κύκλος.

Μία τομή, όχι τόσο στη θεματική, αισθητική ή τη φόρμα των έργων του Κιμ Κι-Ντουκ αλλά περισσότερο στην πλοκή και στη δράση, καθώς για πρώτη φόρα οι ήρωες της ταινίας δεν ανήκουν στο κοινωνικό περιθώριο της Κορεατικής μεγαλούπολης αλλά σε ένα πνευματικό περιβάλλον, όντας Βουδιστές μοναχοί. Η Γαλήνη που αποπνέει το φιλμ, σε σχέση με τη φόρμα και το περιεχόμενο είναι δύσκολο να περιγραφεί. Τα εκφραστικά μέσα του Κι-Ντουκ παραμένουν λίγο-πολύ τα ίδια, μινιμαλιστικοί διάλογοι, ατμοσφαιρική φωτογραφία, έμφαση στα συναισθήματα μέσα από χειρονομίες, βλέμματα, κινήσεις. Το σύνολο, απλώς μαγευτικό. Το μεγάλο κοινό γνωρίζει έναν μεγάλο δημιουργό. Αξίζει να σημειωθεί πως ο ίδιος ο Κιμ Κι-Ντουκ ερμηνεύει το ρόλο του ενήλικου μοναχού.

ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΚΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΤΣΙΓΓΑΝΟΥΣ
του  Aleksander Petrovic, 1967,  94’

Το παθιασμένο αριστούργημα του θρύλου του γιουγκοσλαβικού σινεμά Aleksandar Petrovic. Μια εμβληματική κριτική ματιά που αποτέλεσε έμπνευση για τον  ΕΜΙΡ ΚΟΥΣΤΟΥΡΙΤΣΑ. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που έδωσε φωνή στην κοινότητα των Ρομά.

Όσκαρ 1968 – Υποψηφιότητα για την Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας

Βραβείο FIPRESCI – Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής,– Φεστιβάλ Καννών 1967

Ο τσιγγάνος Μπόρα είναι παντρεμένος με μια μεγαλύτερη γυναίκα, αλλά ερωτεύεται τη νεότερη Τίσα, την οποία ο πατέρας της προορίζει για γάμο με έναν νεαρό τσιγγάνο. Το συνοικέσιο αυτό ακολουθεί την παράδοση. Η Τίσα απαρνιέται τον άντρα της με αφορμή την ανικανότητά του να ολοκληρώσει τα συζυγικά του καθήκοντα και ο Μπόρα φεύγει μαζί της. Βρίσκουν έναν μοναχό στα βουνά για να τους παντρέψει. Δίχως να μπορεί να επιστρέψει στην κοινότητα των τσιγγάνων, η Τίσα προσπαθεί να φτάσει στο Βελιγράδι μόνη της, όταν δύο οδηγοί λεωφορείου την βιάζουν και αναγκάζεται να γυρίσει στη φυλή της, σε κατάσταση εξαθλίωσης. Κι όμως, στο τέλος θα συναντήσουμε ευτυχισμένους τσιγγάνους…

Η πρώτη μεγάλη βαλκανική ταινία είναι και η πρώτη που έδωσε φωνή στην κοινότητα των Ρομά, αποτελώντας μέχρι σήμερα ένα ορόσημο για την αναπαράσταση των μειονοτικών πληθυσμών στη μεγάλη οθόνη.

ΔΕΥΤΕΡΑ 24 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΙΟΥ
του Sergei Parajanov, 1969, 79’

 Ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του κινηματογράφου του ΣΕΡΓΚΕΪ ΠΑΡΑΤΖΑΝΟΦ,  ενός από τους σημαντικότερους δημιουργούς της 7ης  Τέχνης. Η ταινία πραγματεύεται τη ζωή και το έργο του Αρμένιου ποιητή Αρουθίν Σαγιαντίν (1712-1795), γνωστού με το παρατσούκλι Σάγιατ Νόβα, που σημαίνει «ο βασιλιάς του τραγουδιού.  Όπως όλοι οι μεγάλοι ποιητές, ο Σαγιαντίν ήταν ένας βασιλιάς χωρίς βασίλειο, κι όπως όλοι οι Αρμένιοι, ένας άνθρωπος ξεχασμένος πάνω στο Αραράτ απ’ την εποχή του Νώε. «Η πίστη μου είναι δυνατή σαν το γρανίτη». Μια βιογραφία του Αρμένιου τροβαδούρου Σαγιάτ Νόβα (Βασιλιάς του Τραγουδιού) που αποκαλύπτει τη ζωή του ποιητή περισσότερο μέσα από την ποίησή του παρά μια συμβατική αφήγηση  σημαντικών γεγονότων στη ζωή του Σαγιάτ Νόβα. Ένα όνειρο μέσα σε ένα όνειρο.  Βλέπουμε τον ποιητή να μεγαλώνει, να ερωτεύεται, να μπαίνει σε ένα μοναστήρι και να πεθαίνει, αλλά αυτά τα περιστατικά απεικονίζονται στο πλαίσιο των εικόνων από τη φαντασία του Σεργκέι Παρατζανοφ και των ποιημάτων του Σαγιάτ Νόβα, ποιήματα που βλέπονται και ακούγονται σπάνια. Ο Sofiko Chiaureli ερμηνεύει 5 ρόλους, άνδρες και γυναίκες, και ο Sergei Parajanov γράφει, σκηνοθετεί, μοντάζ, χορογραφεί, δουλεύει σε κοστούμια, σχέδιο και διακόσμηση και σχεδόν κάθε πτυχή αυτού του μοναδικού έργου που χαιρετίστηκε ως επαναστατικό από τον Mikhail Vartanov. Μια σειρά από συμβολικές εικόνες, που αφορούν την αρμενική κληρονομιά – που ήταν άλλωστε και η κληρονομιά του ίδιου του σκηνοθέτη.

ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ του Μπαμπάκ Λότφι Καζεπάσα, Ιραν, 2025,  88 ‘.

 Μια βαθιά ανθρώπινη και ευαίσθητη ματιά στη διάλυση της οικογένειας μέσα από το βλέμμα των παιδιών. ένα σύγχρονο ιρανικό δράμα που προσεγγίζει με λεπτότητα και συναισθηματική ακρίβεια τη διάλυση μιας οικογένειας, φωτίζοντας τις επιπτώσεις της κρίσης όχι μόνο στους ενήλικες, αλλά κυρίως στα παιδιά. Με λιτή αφήγηση και έμφαση στην εσωτερικότητα των χαρακτήρων, η ταινία συνεχίζει την παράδοση του ιρανικού κινηματογράφου που εστιάζει στον άνθρωπο και στις ηθικές του επιλογές. Το «Στην Αγκαλιά του Δέντρου» εντάσσεται στη σύγχρονη παράδοση του ιρανικού κινηματογράφου, όπου η λιτότητα της φόρμας συναντά τη συναισθηματική ένταση. Ο Μπαμπάκ Λότφι Καζεπάσα σκηνοθετεί με διακριτικότητα, επιτρέποντας στις σιωπές και τα βλέμματα να αποκαλύψουν όσα οι λέξεις αδυνατούν να εκφράσουν. Το «Στην Αγκαλιά του Δέντρου» κινείται στον πυρήνα της σύγχρονης ιρανικής κινηματογραφικής γραφής, εστιάζοντας όχι στο γεγονός αλλά στην επίδρασή του. Η κρίση ενός ζευγαριού δεν παρουσιάζεται μέσα από συγκρούσεις και εξάρσεις, αλλά μέσα από τη σιωπή, τις παύσεις και κυρίως μέσα από το βλέμμα των παιδιών. Ο Μπαμπάκ Λότφι Καζεπάσα επιλέγει μια λιτή, σχεδόν αόρατη σκηνοθεσία, αφήνοντας τον θεατή να παρατηρήσει τις λεπτές μετατοπίσεις στις σχέσεις. Η οικογένεια δεν διαλύεται από ένα γεγονός, αλλά από τη συσσώρευση όσων δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά η οπτική των παιδιών, τα οποία λειτουργούν ως σιωπηλοί μάρτυρες μιας πραγματικότητας που δεν μπορούν να κατανοήσουν πλήρως, αλλά βιώνουν με απόλυτη ένταση. Μέσα από αυτή την προσέγγιση, η ταινία μετατρέπεται σε μια στοχαστική παρατήρηση πάνω στην ευθραυστότητα των ανθρώπινων σχέσεων. Χωρίς δραματουργικές υπερβολές, το έργο αναδεικνύει τη δύναμη της απλότητας και επιβεβαιώνει τη διαχρονική ικανότητα του ιρανικού κινηματογράφου να μετατρέπει το καθημερινό σε βαθιά υπαρξιακή εμπειρία.

ΠΕΜΠΤΗ 27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

ΟΙ ΙΠΠΟΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΕΙΝΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ
του Terry Gilliam Terry Jones, 1975,  91’
Ακόμα μια ταινία εντελώς διαφορετική από μερικές από τις άλλες ταινίες που δεν είναι ακριβώς οι ίδιες όπως αυτή εδώ.

“Αποτελεί ακόμα και σήμερα, το Άγιο δισκοπότηρο των τρελών κωμωδιών.” Michael Snagow, Baltimore Sun

“Μια απίστευτα “ανόητη” ταινία με εξαιρετικό χιούμορ, λαμπρό σχεδιασμό και επική παραφροσύνη”  M. Wilmington, Chicago Tribune

Ο βασιλιάς Αρθούρος και οι Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης ξεκινούν για μια low budget, διαφορετική αναζήτηση του ιερού δισκοπότηρου. Ο Βασιλιάς Αρθούρος, με τον πιστό υπηρέτη του Πέρσυβαλ, ξεκινά ένα μαραθώνιο ταξίδι μέσα στο βασίλειό του, αναζητώντας το Άγιο Δισκοπότηρο, ένα κειμήλιο που έχει μέσα του τη Θεϊκή Δύναμη και θα τον βοηθήσει να κυβερνήσει τη χώρα με σύνεση και δικαιοσύνη. Στη πορεία του θα συναντήσει σπουδαίους ιππότες, θα τους στρατολογήσει και μαζί θα συνεχίσουν την αναζήτηση αυτή μέχρι τέλους. Η εκπληκτική, ευφυέστατη ομάδα των Monty Pythonς, στην πιο ξεκαρδιστική τους, μεγάλου μήκους ταινία, το Holy Grail, αναλαμβάνει να κατακρεουργήσει τον θρύλο του Βασιλιά Αρθούρου και των Ιπποτών της Στρογγυλής (Ελεεινής ) Τραπέζης, στην αναζήτησή τους για το Άγιο Δισκοπότηρο.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

«Συνύπαρξη, Λέμε Τώρα!»: της Amber Fares, ΗΠΑ, Γαλλία. 2025,  95΄

Χρυσός Αλέξανδρος Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2025

SUNDANCE FF – Βραβείο Κριτικής Επιτροπής για την Ελευθερία της Έκφρασης

Η ταινία  παρακολουθεί τη Noam Shuster-Eliassi κωμικό και ακτιβίστρια, καθώς σατιρίζει με καυστικό χιούμορ την έννοια της συνύπαρξης Ισραηλινών και Παλαιστινίων. Aπό την προσωπική της ιστορία και το one-woman show της, αποκαλύπτει τις αντιφάσεις  της πολιτικής πραγματικότητας στην περιοχή.  

Βραβείο της Επιτροπής στο Σάντανς και Χρυσός Αλέξανδρος στη Θεσσαλονίκη για το πορτρέτο μιας χαρισματικής προσωπικότητας, η οποία φωτίζει με το βιτριολικό χιούμορ της μια περίπλοκη γεωπολιτική πραγματικότητα και το γεγονος ότι υπάρχουν συμπατριώτες του Μπενιαμίν Νετανιάχου οι οποίοι ορθώνουν το ανάστημά τους απέναντι σε ένα φανατισμένο, μιλιταριστικό καθεστώς, μιλώντας ανοιχτά για τον ελέφαντα στο δωμάτιο, ο οποίος, λέει η Ελιάσι, “είναι η κατοχή της Παλαιστίνης από το Ισραήλ”. 

Η κωμικός Νόαμ Σούστερ Ελιάσι παρουσιάζει ένα μοναδικό προσωπικό και πολιτικό σόλο σόου, εστιάζοντας στον αγώνα για ισότητα ανάμεσα στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη. Όταν η φευγαλέα ιδέα της συνύπαρξης, στην οποία έχει αφιερώσει τη ζωή της, αρχίζει να μοιάζει με κακό αστείο, αντιστρέφει το αφήγημα και προκαλεί το κοινό της με σκληρές αλήθειες που δεν χωρούν γέλιο. Διατηρώντας στον θερμό πυρήνα της το ιδιοφυές stand-up πρόγραμμά της, το οποίο αναπτύχθηκε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και παρουσιάστηκε σε ζωντανό κοινό, η ταινία δεν παρακολουθεί απλώς τη μεταμόρφωση της ίδιας – μιας πρώην διπλωμάτισσας του ΟΗΕ που στράφηκε στην κωμωδία· αποτυπώνει και τις σύνθετες, εν εξελίξει πραγματικότητες της περιοχής. Μέσα από το πρόγραμμά της ξεδιπλώνονται οι σεισμικές αλλαγές στον δημόσιο διάλογο που περιβάλλει αυτόν τον ατέρμονο αγώνα. Οι θεατές θα αποχωρήσουν με γέλιο και με δάκρυα, αλλά και με μια αίσθηση πως η σκέψη τους έχει ανοίξει προς νέες κατευθύνσεις – κάτι που λειτουργεί ταυτόχρονα ως παρηγοριά αλλά και σαν ένα δυνατό χτύπημα που σε αφυπνίζει.

Η Νόαμ Σούστερ Ελιάσι, κόρη ειρηνιστών –πατέρας από την Ιερουσαλήμ, μητέρα περσικής καταγωγής-, έζησε όλα τα παιδικά της χρόνια στην πόλη Νέβε Σαλόμ/Ουατάχ αλ-Σαλάμ, αποκαλούμενη και «Oαση της Ειρήνης», καθώς είναι η μόνη συνειδητά ενοποιημένη σε εβραϊκό και αραβικό πληθυσμό περιοχή του Ισραήλ. Εντονα πολιτικοποιημένη από τα σχολικά της κιόλας χρόνια, έγινε πρωταγωνιστικό πρόσωπο της κοινωνικής δικτύωσης χάρη στον θαρραλέο περί συνύπαρξης λόγο της και διπλωμάτισσα του ΟΗΕ μετά το πανεπιστήμιο, μέχρι που αποφάσισε πως ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να εκπέμπεις τις ανησυχίες σου είναι η… κωμωδία. Σε μια πρόσκληση του Χάρβαρντ για υποτροφία, να αναπτύξει ένα πρόγραμμα ακριβώς για την συνύπαρξη στο πλαίσιο μιας πρωτοβουλίας με τίτλο «Θρησκεία, Διαμάχη και Ειρήνη», απάντησε απλώς… «Coexistence, My Ass!». Αυτό το σόου θα ήθελα να αναπτύξω, τους είπε. Φυσικά, το Χάρβαρντ δέχτηκε.

Οι κάτοικοι της Oασης της Ειρήνης συμπλέκονται. Φίλες και συνάδελφοι της κωμικού απαλύνουν τον δημόσιο λόγο τους. Ο φόβος καίει τα σωθικά. Oχι όμως και της Νόαμ, που επιμένει πως το πρόβλημα της συνύπαρξης δεν είναι καθόλου σύνθετο. Ισα-ίσα που είναι πληκτικά απλό. Αρκεί η συνύπαρξη να προϋποθέτει ισότητα, λέει προηγούμενα. Θα συμφωνήσουμε. Ομως από μόνο του το θέμα της ισότητας δεν είναι ένα κουβάρι, που προϋποθέτει άλλα σύνθετα βήματα;

 Η ταινία της Άμπερ Φάρες (Amber Fares) έρχεται να μας συγκινήσει, να μας κάνει να γελάσουμε και να μας ταρακουνήσει με το πιο καταστροφικό ζήτημα, το οποίο είναι η γενοκτονία των Παλαιστινίων.

Ένα ντοκιμαντέρ-πυρσός για τη μνήμη, την ειρήνη και την ελευθερία της έκφρασης.

Η κωμικός Νόαμ Σούστερ Ελιάσι παρουσιάζει ένα μοναδικό προσωπικό και πολιτικό σόλο σόου, εστιάζοντας στον αγώνα για ισότητα ανάμεσα στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη. Όταν η φευγαλέα ιδέα της συνύπαρξης, στην οποία έχει αφιερώσει τη ζωή της, αρχίζει να μοιάζει με κακό αστείο, αντιστρέφει το αφήγημα και προκαλεί το κοινό της με σκληρές αλήθειες που δεν χωρούν γέλιο. Διατηρώντας στον θερμό πυρήνα της το ιδιοφυές stand-up πρόγραμμά της, το οποίο αναπτύχθηκε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και παρουσιάστηκε σε ζωντανό κοινό, η ταινία δεν παρακολουθεί απλώς τη μεταμόρφωση της ίδιας – μιας πρώην διπλωμάτισσας του ΟΗΕ που στράφηκε στην κωμωδία· αποτυπώνει και τις σύνθετες, εν εξελίξει πραγματικότητες της περιοχής. Μέσα από το πρόγραμμά της ξεδιπλώνονται οι σεισμικές αλλαγές στον δημόσιο διάλογο που περιβάλλει αυτόν τον ατέρμονο αγώνα. Οι θεατές θα αποχωρήσουν με γέλιο και με δάκρυα, αλλά και με μια αίσθηση πως η σκέψη τους έχει ανοίξει προς νέες κατευθύνσεις – κάτι που λειτουργεί ταυτόχρονα ως παρηγοριά αλλά και σαν ένα δυνατό χτύπημα που σε αφυπνίζει.

Το ντοκιμαντέρ «Συνύπαρξη, λέμε τώρα!» (“Coexistence, My Ass!”) της Καναδολιβανέζας Άμπερ Φάρες είναι μια τολμηρή, δηκτική και βαθιά ανθρώπινη ματιά πάνω στο ισραηλινοπαλαιστινιακό ζήτημα μέσα από το φίλτρο της σάτιρας και της προσωπικής εξομολόγησης. Πρωταγωνίστρια είναι η Νόαμ Σούστερ Ελιάσι, μια stand-up κωμικός που μετατρέπει το ίδιο της το βίωμα σε σκηνική μαρτυρία και πολιτική πράξη. Μέσα από το one-woman show της, που φέρει τον ίδιο τίτλο με την ταινία, η Ελιάσι δεν επιδιώκει απλώς να κάνει το κοινό να γελάσει, επιδιώκει να το ξυπνήσει. Με καυστικό χιούμορ και θάρρος, μιλά για τον «ελέφαντα στο δωμάτιο», την κατοχή της Παλαιστίνης από το Ισραήλ, και για τη συλλογική άρνηση μιας κοινωνίας που διεκδικεί δημοκρατία χωρίς να θέλει να αντικρίσει την ανισότητα στον πυρήνα της.

Η Φάρες ακολουθεί την Ελιάσι σε μια περίοδο ανατροπών, από τις αρχές της καριέρας της στις ΗΠΑ μέχρι την επιστροφή της στο Ισραήλ, σκιαγραφώντας το πορτρέτο μιας γυναίκας που χρησιμοποιεί την κωμωδία ως διπλωματία της αλήθειας. Η Άμπερ Φάρες δεν προσφέρει απαντήσεις, προτείνει ένα κάτοπτρο. Η σκηνοθεσία της αποφεύγει κάθε διδακτισμό, αφήνοντας τη Νόαμ να εκτεθεί, να αυτοσαρκαστεί, να αμφιβάλλει. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο που δεν επιθυμεί να πείσει, αλλά να ταράξει. Μιλά για την ειρήνη όχι ως αφηρημένη ιδέα, αλλά ως καθημερινή πράξη επιμονής. Και το κάνει με τα όπλα της κωμωδίας, εκεί όπου η αλήθεια μπορεί να ειπωθεί χωρίς να φανεί κήρυγμα, τσιτάτο ή κανόνας.

Η ταινία, βραβευμένη με τον Χρυσό Αλέξανδρο στο 27ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και με το Βραβείο Επιτροπής Ελευθερίας Έκφρασης στο Σάντανς, ισορροπεί με εντυπωσιακή ακρίβεια ανάμεσα στο πολιτικό και το προσωπικό. Σταδιακά, ο τόνος αλλάζει. Εκεί που το χιούμορ λειτουργεί ως άμυνα, αρχίζει να γίνεται καθρέφτης μιας συλλογικής απελπισίας. Τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023, οι διαδηλώσεις, η αναβίωση του εθνικισμού και η επιστροφή του Νετανιάχου στην εξουσία μετατρέπουν τη «ρουτίνα» της Ελιάσι σε κραυγή. Το γέλιο χάνει τη βεβαιότητά του. Και μέσα από αυτή την απώλεια, το φιλμ αποκτά δύναμη.Με λεπτότητα συνδέει το προσωπικό με το πολιτικό, τη φάρσα με τη θλίψη, διατηρώντας ένα ύφος ντοκιμαντέρ που μοιάζει εξομολόγηση και παρατήρηση μαζί.

Το «Συνύπαρξη, λέμε τώρα!» δεν είναι απλώς ένα πολιτικό ντοκιμαντέρ. Είναι μια πράξη αυτογνωσίας, ένα χιουμοριστικό μανιφέστο για την ανάγκη να ειπωθούν τα ανείπωτα. Με την αλήθεια της Ελιάσι να λάμπει μέσα από το σκοτάδι, η ταινία δείχνει πως, όσο κι αν η συνύπαρξη μοιάζει ανέφικτη, η παραδοχή της αποτυχίας της είναι το πρώτο βήμα για να την ξαναονειρευτούμε.  Γιατί η συνύπαρξη είναι πράξη ευθύνης και αμοιβαίας αποδοχής. Το Εγώ (ακόμα και το κρατικό) υπάρχει μέσω του Άλλου, όχι ως αντανάκλαση, αλλά ως διαρκής διαπραγμάτευση ελευθερίας και ορίων.